Chimera
Görsel Kopukluk Olarak Beden
Yansıtılmış, parçalanmış, yeniden biçimlendirilmiş. Chimera bedeni bir yanılsamaya dönüştürür - burada et bükülür, çoğalır ve tekil bakıştan kaçar.
Fotoğrafçılık, olanı olduğu gibi yakalamayı vaat eder. Chimera bu vaadi bozar. Bu devam eden seride Burak Bulut Yıldırım, hasarlı aynalar, kırılgan yüzeyler ve yansıtılan ışık kullanarak bedeni tamir edilemeyecek veya tam olarak bilinemeyecek bir şeye parçalar. Figür ikiye bölünmüş, gerilmiş, kendi içine katlanmış gibi görünür — kırılmış değil, tek bir bakış açısının zulmünden kurtulmuş.
Serinin başlığı mitolojik kimerayı çağrıştırıyor: uyumsuz parçalardan bir araya getirilmiş, imkansız ama inkar edilemez bir şekilde var olan bir yaratık. Burada beden, çelişkiler içeren ve tek bir gerçeğe indirgenemeyen bir form olan kendi kimerası haline geliyor. Bu çarpıtmalar post prodüksiyonda eklenmiyor. Her kırılma, ışık, yüzey ve et koreografisi aracılığıyla kamera içinde elde edilir.
Bu eser, bedenin görünürdeki bütünlüğüne meydan okuyan sanatçılarla diyalog halindedir. Hans Bellmer'in La Poupée kadın bedenini parçalara ayırıp yeniden bir araya getirerek arzunun altında yatan şiddeti ortaya çıkardı—ancak Yıldırım'ın yaklaşımı temelden farklıdır. Bellmer kesip dikerken, Yıldırım kırar; burada şiddet yoktur, sadece optik çoğaltma vardır. Beden bozulmazken algı parçalanır.
İki farklı görsel strateji işliyor Chimera. İlkinde, yansımayı yakalayıp üst üste binen düzlemlere dağıtan, yüzeyleri çizilmiş, eskimiş ya da çentiklenmiş, kasıtlı olarak hasar görmüş aynalar kullanılıyor. Beden, aynı anda birden fazla pozisyonu işgal ederek kendi içinde katlanıyor gibi görünür. İkinci strateji ise, vücudu karanlıkta kesen ve figürü konturlara ve kenarlara indirgeyen yansıtılmış ışık kullanır. Her iki durumda da fotoğraf bir bedeni değil, algısal bir olayı kaydeder.
Çağdaş yankı kaçınılmazdır. Filtrelenmiş selfie'lerin, yapay zeka tarafından üretilen bedenlerin ve artırılmış gerçekliğin hakim olduğu bir çağda, Chimera soruyor: bedenin gerçek görüntüsü nedir? Bu fotoğraflar, tek bir görüntünün bedenin tüm gerçekliğini yansıtamayacağını öne sürüyor. Her temsil zaten bir çarpıtmadır; Chimera sadece bu bozulmayı görünür kılar.
Seri içinde, alt grup Dismorfi daha karanlık bir tona yer veriyor. Burada bedenler çizik camlar ve çarpık yansıtıcı yüzeyler aracılığıyla fotoğraflanıyor, şekilleri beden dismorfik bozukluğunun çarpık öz algısını çağrıştıracak şekilde geriliyor ve sıkıştırılıyor. Bu görüntüler bir tanıyı göstermiyor; bir deneyimi görselleştiriyor. Ayna yalan söylediğinde nasıl hissedilir?
Chimera on yıldan fazla bir süredir geliştirme aşamasındadır. Dismorfi Son yıllarda odaklanmış bir araştırma olarak ortaya çıkmıştır. Yeni optik yöntemler keşfedildikçe seri genişlemeye devam etmektedir. Seçilmiş eserler, Artsper, Saatchi Art ve Artmajeur aracılığıyla sınırlı sayıda arşiv baskısı olarak mevcuttur.
