Dismorfi

İçinde Dismorfi, beden, benliğin parçalanmış yansımasıyla gerilmiş ve bükülmüş, dengesiz bir imgeye dönüşür. Modeller, bükülmüş bir mylar arka planın önünde durur ve kendilerine bakar. Bu tabaka, onların olduğu gibi göremeyecekleri yüzleri ve bedenleri onlara geri yansıtır. Göz ile bu yansıtıcı tabaka arasında, algı, anatominin kendini inceleme ve şüpheden geçtiği değiştirilmiş bir gerçeklik inşa eder. Kendine bakmak gibi tanıdık bir eylem, kalıcı olacak bir benzerlik arayışına dönüşür.

Ayna, kişinin kendi gözleriyle gördüğü şeyin otoritesini taşır. Yüzeyi gözle görülür şekilde güvenilmez olsa bile, yansıttığı görüntü yine de bir yargı gibi algılanır. Beden, aynanın yüzeyine ve görme alışkanlıklarına ait bir çarpıtmanın hesabını vermek zorunda kalır. İçinde Dismorfi, imgeye duyulan bu yersiz güven, kendiyle yüzleşme sürecinin bir parçasıdır.

Herkes bedeninin iki farklı versiyonuyla yaşar: içten hissedilen, ağırlığı ve uzanma mesafesiyle birlikte olan versiyon ile aynada ya da başkalarının gözünde görülen versiyon. Dismorfi Bu fotoğraflar, ikisinin ayrıldığı anı yakalıyor. Toplumsal baskı ve içselleştirilmiş idealler, aradaki uçurumu genişletiyor; ta ki yansımada gerçekte var olandan daha sert bir görüntü ortaya çıkana kadar. Algının içinde sessizce yaşananlar, objektifin önünde somut bir hal alıyor. Bu fotoğraflar klinik bir iddiada bulunmuyor. Kendini farklı bir şekilde görmenin nasıl bir şey olduğunu gösteriyorlar.

Bu inceleme, izleyiciye de yönelir. Çarpık yüzeyde tanıdık bir yüz aramak, görme eylemine orantı ve tutarlılık beklentilerini de beraberinde getirir. Değiştirilmiş bir görüntü, bir kişinin vücudunun nihai ölçütü olarak kabul edildiğinde, o kişiye ne olur?

Beden sabit değildir. Bakış asla tarafsız değildir.

Burak Bulut Yıldırım