Dysmorphia

  Dysmorphia serisinde beden, benliğin parçalanmış yansımasıyla uzayıp bükülen, kararsız bir imgeye dönüşür. Modeller bükülmüş bir mylar fonun önünde durup kendilerine bakar. Tabaka, onlara yüzlerini ve bedenlerini oldukları gibi göremeyecekleri biçimlerde geri yansıtır. Göz ile bu yansıtıcı tabaka arasında algı, anatominin kişinin kendi sorgulamalarından ve kuşkularından süzüldüğü, değişmiş bir gerçeklik kurar. Kendine bakmak gibi tanıdık bir eylem, tutunulabilecek bir benzerlik arayışına dönüşür.

Ayna, kişinin kendi gözleriyle gördüğü bir şeyin otoritesini taşır. Yüzeyi açıkça güvenilmez olsa bile, yansıttığı görüntü yine de bir yargı gibi gelir. Beden, tabakaya ve görme alışkanlıklarına ait bir çarpıtmanın hesabını vermek zorunda kalır. Dysmorphia serisinde imgeye duyulan bu yersiz güven, insanın kendisiyle karşılaşmasının bir parçasıdır.

Herkes iki bedenle yaşar: içeriden, ağırlığı ve erimiyle hissedilen beden ve aynada ya da başkalarının gözünde görülen beden. Dysmorphia bu iki bedenin birbirinden ayrıldığı anı fotoğraflar. Toplumsal baskı ve içselleştirilmiş idealler, yansıma gerçekte olandan daha acımasız bir şey gösterene kadar aradaki mesafeyi büyütür. Algının içinde sessizce yaşananlar objektifin önünde fiziksel biçim kazanır. Bu fotoğraflar klinik bir iddiada bulunmaz; insanın kendisini farklı görmesinin nasıl bir şey olduğunu gösterir.

Bu dikkatli bakış izleyiciye de döner. Çarpık yüzeyde tanıdık bir yüz aramak, görme eylemine orantı ve tutarlılık beklentilerini de beraberinde getirir. Değiştirilmiş bir görüntü, bir kişinin bedeninin son ölçüsü sayıldığında, o kişiye ne olur?

Beden sabit değildir. Bakış asla tarafsız değildir.

Burak Bulut Yıldırım