UnNude

UnNude Bu, neye bakıldığından çok, bedene nasıl bakıldığını değiştirir. Projenin uzun süresi boyunca yüz ortadan kalkar ve kimliğin göstergeleri yumuşar. Geriye kalan ise biçimdir: deri bir çizgiye, bir kıvrım hacme, bir gölge ise içi boş bir alana dönüşür.

Başlık, giysisiz bir bedenin genellikle iki farklı şekilde algılanmasına işaret ediyor. Çıplak haliyle, o beden bir kişiye aittir; açıkta ve rahatsızdır. Nü olarak ise, ideal bir şekle kavuşturulmuş ve başkalarına sergilenen bir bedendir; kimse olarak tanınmadan bakılan bir bedendir. UnNude Bu anonimliği alır ve bedenin hâlâ bir çıplak olarak algılanabileceği sınırın ötesine taşır. Yüz, boyut ve tanıdık siluet ortadan kalktığında, bir portrenin sorduğu “bu kim?” sorusu yerini başka bir soruya bırakır: “Bu yüzey nedir ve ışığı nasıl yansıtıyor?”

Çalışma yöntemi disiplinli: siyah-beyaz, sert ve yönlü ışık, izleyicinin ölçek algısını altüst eden sıkı kadrajlar. Sırtta bir çukur bir vadi, dirseğin sırtı ise mimari bir çizim olarak yorumlanabilir. Bu ölçek kafa karışıklığı, serinin temel unsurudur. Vücudu bir manzaraya dönüştürür ve izleyiciden, tanıma yerine dokunma yoluyla görmesini ister. Göz, bir elin yapacağı gibi yüzey üzerinde hareket eder; taramak yerine yüzeyi okşar. Baskının dokusu, ön kol boyunca uzanan ince tüyler, siyahın zemininde cildin oluşturduğu keskin kontrast; hepsi bu dokunsal okumayı pekiştirir.

Bu soyut biçimler, bedeni temel şekline indirgeme konusundaki uzun süredir devam eden ilgimden kaynaklanıyor: figürü parçalara ayırmak, sadece ana hacmi kalana kadar basitleştirmek, kıvrımlarının organik ve isimsiz bir şey olarak algılanmasını sağlamak. Kamera da buna kendi yöntemlerini katıyor. Ölçek belirsizleşir; bir gövde bir kum tepesine benzeyebilir ve ışık, cildi tıpkı bir taşı şekillendirdiği gibi şekillendirir. UnNude Bu temel araçlarla – ışığın biçimi tanımlama yeteneği ve çerçevenin kafa karıştırma gücü – çalışır ve bunları, kendi dönemine özgü bir soru sormak için kullanır.

Bu soru zamanla ilgilidir. Baskılara tek kanallı bir video enstalasyonu eşlik ediyor: Her bir fotoğrafla aynı ışık, poz ve kadrajla çekilmiş kısa videolar, öznenin nefesi görünür hale gelene kadar yavaşlatılmış. Hareketsiz baskı ise form; video geri döner hayat. Sergi, heykel ile sinema arasında, mekan ile süre arasında gidip geliyor. Baskıların tek başına saf bir soyutlama olarak sunabileceği şey, videoda kamera önünde gerçekten var olan, nefes alan bir bedene dönüştürülüyor.

Vücudun parçalanmasının çalkantılı bir geçmişi vardır: Parçalara bölündüğünde, bir insana sahip olmak daha kolay hale gelir. UnNude parçayı korur ve parçaların genellikle sunduğu şeyleri esirger. Tanımlanacak kimse yoktur ve toplanacak hiçbir ayrıntı yoktur; videodaki yavaşlamış nefes ise bu mekânı sürekli olarak yaşayan bir insana geri döndürür. Bu seri, duyusallıktan kaçınmaz; duyusallığı tüketim mantığından ayırır.