UnNude

UnNude neye bakıldığından ziyade bedene nasıl bakıldığını değiştirir. Projenin uzun süresi boyunca yüz ortadan kaldırılır ve kimlik göstergeleri yumuşatılır. Geriye kalan şey biçimdir: deri bir çizgiye, kıvrım bir hacme, gölge bir boşluğa dönüşür. Beden alışıldık anlamda ne gizlenir ne de açığa çıkar - tercüme edilir.

Çalışma yöntemi disiplinlidir. Siyah ve beyaz, sert ve yönlü ışık, izleyicinin ölçek algısını bozan sıkıca kırpılmış çerçeveler. Sırttaki bir çukur vadi olarak okunabilir; bir dirseğin sırtı mimari bir çizim olarak. Bu ölçek şaşırtmacası serinin merkezi aygıtıdır. Bedeni bir manzaraya dönüştürür ve izleyiciden tanımak yerine dokunarak görmesini ister. Laura U. Marks bu modu şöyle adlandırıyor dokunsal görsellikTaramaktan ziyade fırçalayan bir bakış. Baskının greni, bir ön kol boyunca uzanan ince tüyler, siyahla tenin keskin kontrastı - hepsi bu dokunsal okumayı güçlendiriyor.

Soyut formlar uzun bir modernist çizgiye bağlanıyor. Auguste Rodin'in mermer parçaları, Constantin Brâncuși'nin küçültülmüş kafaları, Jean Arp'ın biyomorfik eğrileri - her biri bedenden temel formu çıkarmaya çalıştı. Fotoğrafçılıkta ise Bill Brandt'ın ölçek oyunları, Edward Weston'ın gövde olarak okunan kumulları ve kumul olarak okunan gövdeleri ve Robert Mapplethorpe'un heykelsi ışığı ile en yakın sohbetler gerçekleşiyor. UnNude Bu sanatçıların türevi değildir; kendi anına ait bir soru sormak için onlarla aynı temel araçları - ışığın biçimi tanımlama yeteneği ve çerçevenin yönünü değiştirme gücü - kullanır.

Bu soru zamanla ilgilidir. Baskılara tek kanallı bir video yerleştirmesi eşlik ediyor: Her fotoğrafla aynı ışık, aynı poz ve aynı kadrajla çekilen kısa klipler, öznenin kendi nefesi görünür hale gelene kadar yavaşlatılıyor. Hareketsiz baskı form; video geri döner hayat. Sergi heykel ile sinema, mekân ile süre arasında gidip geliyor. Baskıların tek başına saf soyutlama olarak okunabileceği şey, videoda, bir zamanlar orada olan, nefes alan, kameranın önündeki bir bedenin durumuna geri getirilir.

UnNude duygusallıktan kaçınmıyor - duygusallığı tüketim mantığından ayırıyor. Seri, izleyiciden portre ve kimliğin ötesine bakmasını, imgeleri bir haritayı, kabartma heykeli ya da çizimi inceler gibi okumasını ve ölçmesini istiyor.