UnNude

UnNude bedene neyin bakıldığından çok, bedene nasıl bakıldığını değiştiriyor. Uzun süren proje boyunca yüz kadrajdan çıkarılıyor, kimliği belli eden işaretler yumuşatılıyor. Geriye biçim kalıyor.

Başlık, giysisiz bir bedenin genellikle görüldüğü iki biçime işaret ediyor. Çıplakken beden bir kişiye ait; korunmasız ve tedirgin. Nü olarak ise ideale göre yeniden biçimlenmiş, başkalarına gösterilen ve kim olduğu bilinmeden bakılan bir beden. UnNude bu anonimliği alır ve bedenin bir nü olarak tüketilebildiği sınırın ötesine taşır. Yüz, ölçek ve tanıdık siluet ortadan kalktığında portrenin sorduğu “bu kim?” sorusu yerini başka bir soruya bırakır: “Bu yüzey nedir ve ışığı nasıl tutar?”

Çalışma yöntemi disiplinli: siyah-beyaz, sert ve yönlü ışık, izleyicinin ölçek algısını bozan sıkı kadrajlar. Sırttaki bir çukur vadi, dirseğin çıkıntısı mimari bir çizim gibi okunabiliyor. Serinin temel aracı bu ölçek şaşırtması. Bedeni bir manzaraya dönüştürüyor ve izleyiciden tanımaktan çok dokunarak görmesini istiyor. Göz yüzeyde bir elin yapacağı gibi geziniyor; taramıyor, okşuyor. Baskının greni, ön koldaki ince tüyler, tenin siyaha karşı keskin kontrastı bu dokunsal okumayı güçlendiriyor.

Soyut biçimler, bedeni özündeki şekle indirgemeye duyulan uzun süreli ilgiden doğar: figürü parçalara ayırmak, yalnızca ana hacmi kalana dek yalınlaştırmak, kıvrımlarının organik ve adsız bir şey gibi okunmasına izin vermek. Kamera buna kendi araçlarını katar. Ölçek belirsizleşir; bir gövde kum tepesi gibi okunabilir, ışık ise teni taşta olduğu gibi biçimlendirir. UnNude ikisini, biçimi tanımlayan ışığı ve yön duygusunu bozan kadrajı, kendine ait bir soruyu sormak için kullanıyor.

Bu soru zamanla ilgili. Baskılara tek kanallı bir video enstalasyonu eşlik ediyor: her fotoğrafla aynı ışık, poz ve kadrajla çekilmiş kısa videolar, kişinin nefesi görünür olana dek yavaşlatılmış. Durağan baskı biçimi tutar; video ise yaşamı geri getirir. Sergi heykel ile sinema, mekan ile süre arasında gidip geliyor. Baskıların tek başına saf soyutlama gibi gösterebileceği şey, videoda kamera önünde gerçekten duran, nefes alan bir bedene geri dönüyor.

Bedeni parçalamanın sorunlu bir geçmişi var: parçalara ayrılan bir insanı sahiplenmek kolaylaşır. UnNude parçayı koruyor ama parçaların genellikle sunduğu şeyi esirgiyor. Tanınacak bir kimse, biriktirilecek bir ayrıntı yok; videodaki yavaşlatılmış nefes de bu araziyi sürekli yaşayan bir insana bağlıyor. Seri duyusallıktan kaçmıyor; duyusallığı tüketim mantığından ayırıyor.