Ekolojide, bir ekoton iki ekolojik topluluk arasındaki bir geçiş bölgesidir: ormanın çayırla buluştuğu, tatlı suyun tuzlu suyla birleştiği arazi şeridi. Bu tür sınır bölgeleri genellikle her iki taraftan da daha zengindir. Her iki topluluğa ait türler burada bir araya gelir ve bazıları başka hiçbir yerde yaşamaz. Ekoton vücudu bu tür bir alan olarak fotoğraflıyor. Bu seri, vücudu geldiği yere, doğanın önüne yerleştirilmiş bir figür olmaktan ziyade doğanın bir parçası olarak geri döndürüyor; ta ki deri ile dünya arasındaki sınır silinmeye başlayana kadar.

Bir fotoğrafta, solgun bir gövde yaşlı bir ağacın gövdesine yaslanmış; vücudun kıvrımları, yıpranmış ahşabın kıvrımlarını tekrarlıyor. Bir diğerinde ise bir kadın, uzun sazlıkların arasında duruyor; sazların yaprakları tenini kaplayarak onu kısmen görünür kılıyor; pek çok dikey figürden sadece biri. Bir figür, otlayan bir atın yanındaki ahşap çite yaslanmış; sırtının kavisi, hayvanınkine karşılık veriyor; ikisi de aynı sert güneşin ışığıyla silüet haline gelmiş. Alçalan akşam güneşinin karşısında, bir beden altındaki otlar gibi karanlık bir şekle bürünüyor ve ışık, kol ile göğüs arasındaki boşluktan geçiyor. Başka bir yerde ise, ön plandaki beden yumuşaklaşarak odak dışı kalırken, arka plandaki göl ve orman netliğini koruyor.

Renkli ve siyah-beyaz fotoğraflar aracılığıyla bu seri, bedenin manzaranın konusu olmaktan çıkıp onun bir parçası haline geldiği, manzaranın dokusunu, ritmini ve ışığını üstlendiği anı arıyor.

Bu dizinin teorik temeli, Donna Haraway’in şu kavramıdır: natureculture: doğa ile kültürün birbirine zıt kavramlar olmadığına dair farkındalık. Bu bakış açısına göre, her çayır kısmen insan emeğinin ürünüdür ve her insan vücudu kısmen diğer türlerden oluşur. Atlar bu fikri somutlaştırır. Pek çok çayır, yalnızca hayvanların otlaması ya da insanların biçmesi sayesinde varlığını sürdürür; kendi haline bırakıldığında, önce çalılık haline gelir, ardından ormana dönüşür. Vahşi görünen bir manzara, genellikle uzun soluklu bir işbirliğinin sonucudur. Tim Ingold’un yürüyüş antropolojisi, Anna Tsing’in kirlenmiş manzaralar üzerine yazıları ve Val Plumwood’un ekofeminizmi, bu serinin geliştiği çerçevelerdir. Üçü de, "doğa"nın insan varlığı için el değmemiş bir arka plan olarak var olduğu pitoresk geleneği reddeder. Ekoton, arka plan yoktur. Beden ve çevre aynı görüntüyü ve aynı ontolojik düzeyi paylaşır.

Bu durum, seriyi, yanlışlıkla onunla karıştırılabilecek uzun bir sanat tarihi geleneğiyle çelişkiye düşürür: pastoral çıplak resim. Tizian’ın Andrialıların Bacchanal Şenliği Anne Brigman’ın Sierra Nevada’da çektiği piktorialist çıplak fotoğraflarına bakıldığında, manzara içindeki çıplak figür, uyum, nostalji ya da aşkınlık içeren görüntüler ortaya çıkarmıştır. Ekoton bu görüntüleri korur ve yanlarına daha zorlu işler yerleştirir: kayalıkların arasındaki figürler, sahil rüzgârına karşı yürüyen bedenler, varlıkları romantik bir manzaradan ziyade emek dolu bir manzaraya ait olan konular.

Hayvanlar, sahneye çıktıklarında sembol ya da sahne aksesuarı değil, eşit özneler olarak karşımıza çıkarlar. Özellikle atlar, insan figürüne tabi kılınmadan kadrajda yer alırlar. Bir hayvana, bir modele verilebilecek türden talimatlar verilemez; bu nedenle bu görüntülerden her biri, fotoğrafçının almadığı bir kararı da kabul eder. Kompozisyonlar, genellikle figürü arka plandan ayıran hiyerarşiyi reddetmek üzere kurgulanmıştır.

Pandemi alt dizisi Her Şey Uzaktayken Sadece Sen Yakınsın içinde ayrı bir bölüm oluşturur Ekoton.