Acele / Motus

Ayaküstü (Aceleyle) Burak Bulut Yıldırım’ın, İstanbul’un gündelik yaşamındaki beklenmedik karşılaşmaları konu alan dört yıllık bir projesidir. Balerinler, şehrin metrosunda, feribotlarında, Galata sokaklarında ve Taksim’deki İstiklal Caddesi’nde habersiz bir şekilde ortaya çıkarlar. Genellikle kapalı sahnelerle sınırlı kalan bir Batı sahne sanatı olan bale, sokakla buluşuyor. Şehir ve sahne, yoldan geçenler ve izleyiciler birbiriyle iç içe geçmeye başlıyor ve şehirdeki tanıdık mekan ve zaman algısı değişiyor.

Tiyatro, izleyicilerine ne zaman ve nereye bakacaklarını söyler: ışıklar söner, perde açılır ve dikkatin nereye yöneleceği önceden belirlenmiştir. Sokak ise böyle bir talimat vermez. Her yaya, bir iki saniye içinde bunun bir olay mı, bir müdahale mi yoksa hiçbir şey mi olduğuna tek başına karar verir ve fotoğraflar işte bu kişisel kararı kaydeder.

Projenin odak noktası balerinlerden çok, onları izleyen İstanbul halkıdır. Yoldan geçenlerin yüzlerinde şaşkınlık, merak ve kayıtsızlık beliriyor ve fotoğraflar bu üç duyguyu da yansıtıyor. Şehrin tarihi mekanlarını arka plan olarak alan dansçıların soğukkanlılığı, performans ile sokak arasında kasıtlı bir mesafe yaratıyor. Bu mesafe bir yabancılaşma hissi uyandırırken, etraflarındaki kalabalık ise şehrin ritmini ve hareketlerini sürdürüyor.

Dansçılar sahneden ayrılıp metroya, feribotlara, istasyonlara, dükkânlara ve ara sokaklara doğru ilerlerken, sıradan hayatın içine karışırlar. Vagonlar, iskeleler ve peronlar, içinden geçmek için yapılmıştır; insanlar bunları birkaç dakikalığına paylaşır ve birbirlerine bakmamayı öğrenmişlerdir. Dans, bu sessiz anlaşmayı bozar ve genellikle kalabalığın içinde kaybolan şeyler bir anlığına görünür hale gelir.

İçinde Motus, Aceleyle süresini diğer taraftan ölçer. Asıl mesele, bir hareketin ne kadar sürdüğü değil, bir şehrin dikkatinin başka bir şeye yönelmeden önce ne kadar süre devam ettiği.

Proje, bir Türk gazetesinde yer aldı Radikal "Kentte bale zarafeti" başlığı altında.