Ekoton

Ekolojide, bir ekoton iki ekolojik topluluk arasındaki bir geçiş bölgesidir: ormanın çayırla buluştuğu, tatlı suyun tuzlu suyla birleştiği arazi şeridi. Bu tür sınır bölgeleri genellikle her iki taraftan da daha zengindir. Her iki topluluğa ait türler burada bir araya gelir ve bazıları başka hiçbir yerde yaşamaz. Ekoton vücudu bu tür bir alan olarak fotoğraflıyor. Bu seri, vücudu geldiği yere, doğanın önüne yerleştirilmiş bir figür olmaktan ziyade doğanın bir parçası olarak geri döndürüyor; ta ki deri ile dünya arasındaki sınır silinmeye başlayana kadar.

Renkli ve siyah-beyaz fotoğraflar aracılığıyla bu seri, bedenin manzaranın konusu olmaktan çıkıp onun bir parçası haline geldiği, manzaranın dokusunu, ritmini ve ışığını üstlendiği anı arıyor.

Bu dizi basit bir gözlemden yola çıkıyor: doğa ve kültür birbirinin zıttı değildir. Her çayır kısmen insan emeğinin ürünüdür ve her insan vücudu kısmen diğer türlerden oluşur. Atlar bu fikri somutlaştırır. Pek çok çayır, yalnızca hayvanların otlaması ya da insanların biçmesi sayesinde varlığını sürdürür; kendi haline bırakıldığında çalılıklara, ardından da ormana dönüşür. Vahşi görünen bir manzara, genellikle uzun soluklu bir işbirliğinin sonucudur. Ekoton toprağa, üzerinde gerçekten yaşanıldığı haliyle bakar: üzerinde yürünmüş, üzerinde çalışılmış ve kullanım izleriyle dolu; insan figürü, diğer canlıların arasında durur, asla onların üzerinde değil. Buradaki doğa, bir insanın gelmesini bekleyen el değmemiş bir manzara değildir. İçinde Ekoton, arka plan yoktur. Beden ve çevre aynı görüntüyü paylaşır ve bu görüntü içinde aynı öneme sahiptir.

Doğanın içine yerleştirilmiş bir çıplak figür, uzun zamandır uyumu, nostaljiyi ya da daha yüce bir şeye duyulan özlemi betimlemek için kullanılmıştır ve bu seri de kolaylıkla bu tür bir imgeyle karıştırılabilir. Ekoton sert sahnelerin yanına daha yumuşak sahneler yerleştirir: kayalıkların arasındaki figürler, ekili topraklardaki bedenler. Burada beden, romantik bir manzaradan ziyade emek dolu bir manzaraya aittir.

Hayvanlar, sahneye çıktıklarında sembol ya da sahne aksesuarı değil, eşit özneler olarak karşımıza çıkarlar. Özellikle atlar, insan figürüne tabi kılınmadan kadrajda yer alırlar. Bir hayvana, bir modele verilebilecek türden talimatlar verilemez; bu nedenle bu görüntülerden her biri, fotoğrafçının almadığı bir kararı da kabul eder. Kompozisyonlar, genellikle figürü arka plandan ayıran hiyerarşiyi reddetmek üzere kurgulanmıştır.