Aceleyle

Ayaküstü (Aceleyle) dört yıl boyunca İstanbul’un çeşitli yerlerinde fotoğraflanmıştır. Balerinler, metroda, feribotlarda, Galata’nın arka sokaklarında ve Taksim’deki İstiklal Caddesi’nde hiç beklemediğiniz anlarda karşınıza çıkıyor. Genellikle resmi sahnelerle sınırlı kalan bir Batı sahne sanatı olan bale, sokağın günlük koşuşturmacasıyla buluşuyor. Şehir ve sahne, yoldan geçenler ve izleyiciler birbiriyle iç içe geçiyor.

Tiyatro, izleyicisine nereye ve ne zaman bakması gerektiğini söyler: ışıklar söner, perde açılır ve dikkatin nereye yöneleceği önceden belirlenir. Sokak ise hiçbir talimat vermez. Her yaya, bir iki saniye içinde durup durmayacağına ya da yürümeye devam edip etmeyeceğine tek başına karar verir ve kamera da işte bu kişisel kararı kaydeder.

Sokak sahneye dönüştüğünde, kadraj içindeki roller tersine döner. Halk, görüntünün asıl icracısı haline gelir. Bazı yüzlerde şaşkınlık, merak ya da tereddüt görülür. Diğerleri ise hiçbir şey göstermez: Bir adam telefonla konuşmaya devam eder, bankta oturanlar sohbetlerine devam eder, alışveriş yapanlar başlarını çevirmeden parmak uçlarında dans eden bir balerinin yanından geçerler. Kayıtsızlık da bir tepkidir ve fotoğraflar buna şaşkınlıkla aynı önemi verir. Dansçıların soğukkanlılığı onları sokaktan ayırır ve bu mesafe, etraflarındaki her tepkiyi görünür kılar. İzleyen bedenler ve başka yere bakan bedenler birer gösteri haline gelirken, şehir kendi ritmini sürdürür.

Vagonlar, iskeleler ve peronlar, içinden geçmek üzere inşa edilmiştir. İnsanlar bunları birkaç dakika boyunca paylaşır ve birbirlerine bakmamayı öğrenmiştir. Bir turnike başında ya da feribot güvertesinde duran bir balerin, bu sessiz anlaşmayı bozar. Dans, bu hareketi birkaç saniye boyunca sürdürür; fotoğraf ise şehrin yoluna devam etmeden önce ne kadar süre geriye baktığını ya da hiç bakıp bakmadığını ölçer.

Proje, bir Türk gazetesinde yer aldı Radikal "Kentte bale zarafeti" başlığı altında.