Burak Bulut Yıldırım

Açıklama

Sanatsal pratiğim, bedenin artık sadece bir özne olmaktan çıkıp bir araç haline geldiği noktada başlar. Yirmi yılı aşkın bir süredir ışık, optik, zaman ve fiziksel malzemeler aracılığıyla çıplak figürleri fotoğraflıyorum. Fotoğraflarımda beden her zaman başka bir şeye dönüşme sürecindedir.

Çalışmalarım, bir bedenin kendisini çevreleyen ortama karışmaya başladığı ana defalarca geri dönüyor. İçinde Niş, bir odada tek başına bırakılan bir figür, odanın renkleri derisinin renklerine dönüşene kadar odanın köşelerine kıvrılır. İçinde Ekoton, beden, deri ile manzara arasındaki sınır silinene kadar, otlatılan, üzerinde yürünan ve işlenen topraklarda, diğer canlılar arasında tek bir canlı olarak doğaya geri döner. Her Şey Uzaktayken Sadece Sen Yakınsın pandemi döneminde, su kenarında çekildi; o dönemde diğer insanlarla aradaki mesafe, modern yaşamın kolayca unutturduğu doğaya olan yakınlığı yeniden canlandırmıştı. İçinde Motus, dansçılar ve hareket eden modeller, uzun pozlama süresince bir hareket izi bırakırlar; ta ki hareket ve zaman mekânın özelliklerini kazanana ve beden kendi hareketinin izinde kaybolana kadar. İçinde Lucida, ultraviyole ışık altında floresan pigment, bedeni onu aydınlatan ışığın kaynağına dönüştürür. Şu durumda Antemortem, beden kendi sonunun belirtilerine çok yakındır; bu belirtiler hâlâ mevcuttur ve şimdiden yok olmaya başlamıştır.

Vücut aynı zamanda içsel durumların görünür hale geldiği yerdir. Melankoli melankoliyi, tek bir nedeni olmayan bir yük olarak yorumlar: içe dönmüş, yavaşlamış bir beden, adını koyamadığı bir şeye tutunmuş, isteksizce ulaşan bir ışığın altında. Crave iştah ve zevke dönüşür: sıcaklık, dokunma, tat, duman ve buğulu camla keskinleşen arzu ve karşılık veren bir bakış. Başka bir yerde dar sokaklara, köprülere ve balkonlara, şehrin silüetinin önüne çıplak bir beden yerleştirir ve başkalarıyla paylaşılan bir mekânda var olmanın ne anlama geldiğini sorgular. Bu eserde Chimera, bükülmüş ayna levhaları görüntüyü çoğaltır ve katlar; beden bütünlüğünü korurken algı parçalanır. İçinde Dismorfi, ayna modellerin kendi bakışlarına doğru dönüyor: modeller, çarpık yansımalarıyla ve hissettikleri beden ile gördükleri beden arasında toplumsal baskının yaratabileceği uçurumla yüzleşiyorlar. UnNude Her şeyi siyah-beyaza, sert ışığa ve ölçeğe indirger; ta ki cilt bir çizgi, bir kıvrım ise hacim olarak algılanana kadar; ve “bu kim?” sorusu, “bir yüzey ışığı nasıl tutar?” sorusuna yerini bırakana kadar.

Ben esas olarak kamera içinde çalışıyorum. Görüntüdeki bozulmalar Chimera eğri ayna levhalarından kaynaklanıyor, bulanıklık Motus uzun pozlama ve kamera hareketinden kaynaklanan, içindeki parıltı Lucida ultraviyole ışığa tepki veren pigmentten. Hiçbir görüntü yapay zeka ile oluşturulmaz veya genişletilmez; Photoshop ve Lightroom’u yalnızca ton kontrolü, temizleme, renk düzeltme ve baskı hazırlığı için kullanırım. Bu seçimler, saflıktan çok varlığı ön plana çıkarır. Görüntü, deklanşör açıkken, lensin önündeki kişi ile birlikte odada, sokakta veya arazide gerçekleşmelidir.

Fotoğrafını çektiğim kişiler katılımcılardır, asla hammadde değildir. Serilerimin birçoğu dansçılar, performans sanatçıları ve vücut sanatçılarıyla gerçekleştirilmiştir. Örneğin, Aceleyle, balerinler İstanbul’da metroda, feribotlarda ve sokaklarda hiç haber vermeden dans ettiler; ben de etraflarındaki insanları fotoğrafladım: izlemek için duranları ve sanki hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam edenleri. Çünkü Stills, sanat yönetmeni Meryem Aydın ile birlikte gerçekleştirilen bu çalışmada, beş dansçı farklı günlerde stüdyoya geldi ve birbirlerinin yanıtlarını hiç görmeden, gündelik nesnelerin yer aldığı aynı on üç fotoğrafa, her bir nesnenin kendilerinde uyandırdığı ilk imgeyle yanıt verdi. Rıza, her fotoğrafın temel koşulu. Küratörlük İstanbul’un Çıplakları Bu yaklaşımı kendi çalışmalarımın ötesine taşıdım: On dört fotoğrafçının yanı sıra, üç model de kitapta yazar olarak yer aldı; zira fotoğraflanan kişinin, bedeninin nasıl algılandığı konusunda söz sahibi olması gerekir.

Figürün görünürlüğünün koşullarını kendisinin belirlemesine izin veriyorum. Bazen yüz başka yöne döner ya da bir siluete dönüşür; bazen de, tıpkı Crave, görüntü tam arkaya bakıyor. Her iki durumda da beden, kadrajın içindeki kişiye aittir. Bu eser, kışkırtmadan ziyade dikkatten doğar: bedeni “görmenin başladığı yer” olarak ele alan ve fotoğraflanan kişiyi olduğu gibi bırakan, uzun süreli bir bakış.